Tuesday, November 3, 2015

ದಿನಚರಿ -9

ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾರ್ಟಂ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿದೆ. ಆ ವೈದ್ಯ, ಮತ್ತವರ ಸಹವರ್ತಿಗಳು ಜೀವಂತ ಶರೀರಗಳ ಜೊತೆ ಒಡನಾಡುವಾಗ ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ವಿಚಾರಗಳು ಹರಿದಾಡುತ್ತಿರಬಹುದು? ಚರ್ಮ, ಮೂಳೆ, ರೋಮ, ಉಗುರು - ಇವುಗಳಷ್ಟೆ ನೆನಪಾಗಬಹುದೇ?

ಅಮೂರ್ತವಾದ ಪರಿಕರಗಳೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಅಸ್ಮಿತೆಯನ್ನು ಸಾರುವುದು, ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ರೂಪಿಸುವುದು. ಅವುಗಳ ಅನುಪಸ್ಥಿತಿ ಆ ದೇಹಗಳಲ್ಲಿರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ನಿಲುವನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ತಳೆದುಕೊಂಡು ತನ್ನವರೊಂದಿಗೆ ಸಹಜವಾಗಿ ಒಡನಾಡುತ್ತಾರೆಯೇ? ಪ್ರೀತಿ, ಸ್ನೇಹ, ಕಾಮ, ಸಿಟ್ಟು, ತಮಾಷೆ ಇವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಕೊಡು-ಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?

ಹಕ್ಕಿಗಳೆಲ್ಲ ಗಂಟಲು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಬಹುದಾದ ಈ ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಇವೆಲ್ಲ ಯಾಕೆ ಕಾಡುತ್ತಿವೆಯೋ ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ.
**
-ಕಾಜೂರು ಸತೀಶ್

No comments:

Post a Comment

ಮೃತರ ಮನೆಯ ಗಾನ

(ಒಂದು ಅಸಂಗತ ಪದ್ಯ) ಅವಳ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ ತೀರಿದ ದಿನ ಭೇಟಿಯಾದೆವು ನಾವು ಶವದ ಆಚೆ-ಈಚೆ ಕುಳಿತು ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಅತ್ತೆವು ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ನಕ್ಕೆವು ಕಣ್ಣುಕಣ್ಣುಗಳ ಕಲೆ...