ಆಟ

ಊರಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಮಕ್ಕಳ ಗುಂಪುಗಳಿದ್ದವು. ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಗುಂಪುಗುಂಪಾಗಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಒಮ್ಮೆ ಮೂರು ಗುಂಪುಗಳು "ನಾವೊಂದು ಆಟ ಆಡೋಣವೇ?" ಎಂದವು. ಹಲವು ಗುಂಪುಗಳು ಈ ಹಿಂದೆ ಇದೇ ಆಟವಾಡಿ ಇದು 'ಅಪಾಯಕಾರಿ' ಎಂಬ ನಿರ್ಣಯಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದವು.

ತಿಳಿದೂ ತಿಳಿದೂ ಈ ಮೂರು ಗುಂಪುಗಳು ಆಟಕ್ಕಿಳಿದವು. ತಮಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಅವು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಆಟ ಆರಂಭವಾದೊಡನೆ ಎರಡು ತಂಡಗಳು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿ ಒಂದು ತಂಡದ ಮೇಲೆ ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಎಸೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದವು. ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಕಲ್ಲು ಬಂಡೆಗಳನ್ನೇ ಇವೆರಡೂ ತಮ್ಮಲ್ಲಿ ಶೇಖರಿಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಆನೆಗಳ ಸಹಾಯದಿಂದ ಅವನ್ನು ಎಸೆಯುತ್ತಿದ್ದವು.

ಹಿರಿಯರು ಈ ಆಟವನ್ನು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಲಿಸಿದ್ದರು. ದೂರದಿಂದಲೇ ಇದನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಕ್ಕಳು ಸಾಯುವುದನ್ನು ತಮ್ಮ ಸಾಧನೆ ಎಂಬಂತೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು.

*

✍️ಕಾಜೂರು ಸತೀಶ್ 

ಕಥೆ

ದಿನಕ್ಕೊಂದು ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ತಿಮ್ಮ. ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೆಂದೇ ನಿಮ್ಮಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಕಂಡು ಕೇಳಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಕಥೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತಿದ್ದ . ಅಷ್ಟೇ ಕುತೂಹಲ ನಿಮ್ಮಿಗೆ. ಇವನ ಕರೆಗಾಗಿಯೇ ದೂರದೂರಿನಲ್ಲಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಒಂದು ದಿನ ತುಸು ಹೆಚ್ಚೇ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ತಂದಿದ್ದ. ಕರೆಮಾಡಿದ.

"ನನಗಿನ್ನು ನಿನ್ನ ಕಥೆಗಳು ಬೇಡ" ಎಂದಳು.

"ಯಾಕೆ" ಎಂದ ದಿಗ್ಭ್ರಾಂತನಾಗಿ .

" ನೀನು ಹೀಗೆ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಕಾದೂ ಕಾದೂ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸೂ ಕಥೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ನಾವೂ ಕಥೆಯಾಗುತ್ತೇವೆ.  ನಮಗೆ ನಮ್ಮದೇ ಆದ ಬದುಕು ಬೇಡವೇ?ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬೇಡವೇ? " ಎಂದಳು.

ತಿಮ್ಮ ಕಥೆಯಾದ.

ನಿಮ್ಮಿಯೂ ಕಥೆಯಾದಳು.

*

✍️ ಕಾಜೂರು ಸತೀಶ್